Πάλι μπάχαλο με τους δημοσιογράφους ηλεκτρονικού τύπου

Οι δημοσιογράφοι ηλεκτρονικού τύπου ΔΕΝ αναγνωρίζονται από την ΕΣΗΕΑ κι έτσι δεν έχουν δικαίωμα να είναι μέλη της. Ωστόσο η Ένωση τους θυμάται μόνο στις απεργίες...

Στο χώρο του δημοσιογραφικού ίντερνετ υπάρχει ένα πλήρες μπάχαλο, κανείς δεν ξέρει τι να κάνει. Να απεργήσουμε με την ΕΣΗΕΑ ή όχι; Αφού είμαστε στο ΙΚΑ; Να κάνουμε τους απεργοσπάστες και να ενημερώνουμε τα site μας όσο εφημερίδες, ραδιόφωνο και τηλεοράσεις μένουν σιωπηλά;

Η ΕΣΗΕΑ ισχυρίζεται ότι δεν έχει πρόβλημα να μας αναγνωρίσει (!) αλλά υπάρχει πρόβλημα με το ταμείο που δεν μας δέχεται. Βέβαια αγνοώ γιατί δεν δέχεται νέους ασφαλισμένους αυτό το ταμείο αφού εμείς που είμαστε 25-35 και σε αυτή την ηλικία πληρώνουμε περισσότερα απ' όσα ζητάμε κι έτσι λογικά συμφέρουμε ένα ταμείο.

Σε κάθε περίπτωση το γεγονός είναι ότι άνθρωποι που ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ενημερώνουν μια μεγάλη (και όλο και μεγαλύτερη) μερίδα κοινού ΔΕΝ αναγνωρίζονται ως δημοσιογράφοι.

Στο μυαλό μου έχω μέσο αντίδρασης σε αυτή την αδικία αλλά προς το παρόν δεν θα μιλήσω. Όπως και δεν θα μιλήσω άλλο για τα γερόντια (στο μυαλό) που δεν καταλαβαίνουν αυτό το μέσο και βάζουν τα δυνατά τους για να το καθυστερούν. Επιφυλάσσομαι όμως...

Διαβάστε και το αντίστοιχο απόσπασμα από το Έθνος.gr του οποίου οι δημοσιογράφοι ΔΕΝ θεωρούνται επίσημα δημοσιογράφοι:

Διαδικτυακή... ζώνη του λυκόφωτος

Υπενθυμίζεται ότι οι συντάκτες, αρχισυντάκτες, επιμελητές ύλης, διαχειριστές multimedia υλικού κτλ. που μέχρι σήμερα εργάζονται στο διαδίκτυο, μία και πλέον δεκαετία μετά την δημιουργία των πρώτων ελληνικών ενημερωτικών ιστοθέσεων, δεν αναγνωρίζονται ως δημοσιογράφοι από την ΕΣΗΕΑ και καλύπτονται ασφαλιστικά από το ΙΚΑ, αλλά καλούνται (όπως και αυτή τη φορά) και συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις του κλάδου, χωρίς τελικά να εισπράττουν τους καρπούς αυτών των κινητοποιήσεων.

Η εδώ και πάνω από δέκα χρόνια καθυστέρηση στην ένταξη των δημοσιογράφων των διαδικτυακών ΜΜΕ στην ΕΣΗΕΑ, δημιουργεί καταστάσεις αμφιβόλου σοβαρότητας στα ΜΜΕ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η καθυστέρηση έχει ξεπεράσει πλέον και την αντίστοιχη μετά την απελευθέρωση ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, τη δεκαετία του 1990.

Μία εικόνα που δεν βοηθά στη συνοχή του δημοσιογραφικού κόσμου και την ισχύ του συνδικαλιστικού κινήματος στον κλάδο...